Weetje, soms wil ik je opgeven. Gewoon helemaal vergeten. Gewoon even niets nada noppes. Dat gewoon alles wat we hadden alleen nog in mijn hart leeft, en niet meer in mijn hoofd. Dat je gewoon echt verleden tijd ben. Maar al zie ik je dan lopen, met je vurige blik, en je handje dat af en toe lief naar me zwaait, wil ik dat niet meer. Dan denk ik alleen nog maar; Hij..Zucht..Kon ik maar.. Zucht..Niet zenuwachtig worden.. Oké.. Dan wel.. Rustig blijven.. Oh niet.. Zucht.. En dan denk ik aan alles wat we samen deden en hadden..En dan weet ik zeker dat dat het verdriet waard is.
San zei
ik heb over 2 weken ook nog examentraining, moet ik ook nog wel naar school, maar tis toch anders
Marleen zei
Aww, je klinkt zo zielig…
Femke; Oh, maar zo was het niet bedoeld hoor:)