Unsaid Things

Sorry dat het weer over Sander en Martijn gaat, maar hier wil ik het kwijt. Ik had dus zo’n beetje voor Martijn gekozen. Zaterdagavond had ik met Sander gepraat, en gezegt dat ik twijfel door m’n ex enzo.. En toen is het dus uit gegaan. Hij was ontzettend verdrietig en gekwetst. Zondag is hij zomaar langs gekomen, om verder te praten. Hij gaf een goed argument, hij zei; als je met mij bent, twijfel je wie je leuker vindt, maar.. dat heb je dan als je met hem bent toch ook?
Daar ben ik over na gaan denken, en het is waar. Tuurlijk twijfel ik dan ook. Het was alleen zo, bij Martijn is alles zo vertrouwd, en kan ik gewoon mezelf zijn. Martijn is even oud als ik, net zo druk, en net zo praterig. Sander is ouder, volwassener en ik heb het gevoel dat ik me bij hem volwassen moet gedragen, dus ben ik anders dan ik eigenlijk ben. Het is gewoon even wennen, Martijn kon mij van school, en wist hoe ik was. Zó viel hij op mij. Sander ken ik van een feest, en dus was ik heel anders dan als ik normaal ben.

Nouja, het komt er dus op neer, dat het zondag weer aan was, en dat we het gewoon even aanzien.

 Toen ik het Martijn vertelde, dat ik tóch weer met Sander ging, leek hij heel verdrietig, en had ik heel erg medelijden. Want ja, ik heb hem toch een beetje hoop gegeven. Ik had het tenslotte zaterdag uitgemaakt voor hem, en dat vertelde ik hem ook. Ik moest dus zondag ook weer gaan vertellen, dat het weer aan was.

Ik ben blij dat Sander er volwassen mee omging toen ik het zei. Het is natuurlijk niet zomaar iets als je vriendin het na 4 dagen – om precies te zijn – uitmaakt. Op het laatst zei die, en dat vond ik echt keilief ;

hey maar ff 1 ding ik hoop wel dat je ex *** hard van je houd dan en als hij dit heeft verneukt door 1 of andere *** reden en het weer slecht gaat gelijk trap ik persoonlijk ze ballen er af

Daar moest ik om huilen, ik bedoel.. Hij heeft wel gelijk toch, hij verkloot een relatie, wat pas 4 dagen duurde.

i wish to be the air you breathe
love that floods your every cell
revitalising you, cheering you up
every second of your life

Soms kom je pas achter dingen, als ze onbereikbaar voor je zijn.

Ik maak het niet mee, Martijn wel. Nu ik Sander heb is hij er achter gekomen dat hij eigenlijk nog - of weer – stapelgek op mij is. Hij probeert van alles om mij voor hem te winnen. Ik ben hartstikke gek op Sander, daar was ik tot nu toe wel zeker van. Hij is mooi, maar vooral ook erg lief. Toch voel ik me niet erg op me gemak bij hem.
Bij Martijn daar en tegen, durf ik alles te zeggen wat ik wil, loop ik rustig even in me pyama naar de wc, zonder dat ik bang ben iemand tegen te komen. Martijn is lief, niet erg mooi – maar hé, whatever? – en vooral heel zorgzaam. Hij houdt van me. Ik hou van hem.

Hij heeft me twee/drie dagen geleden vertelt, dat hij toch wel weer iets voor me voelt, en dat hij nu heel erg met zich zelf zit dat hij alles verkloot heeft, omdat ik nu een ander heb. Een heel jaar, heb ik op hem gewacht, heb ik van alles geprobeerd om hem terug te winnen, maar niets hielp. Ik vond Sander, en dacht echt dat ik over Martijn heen was.

Maar niets is minder waar.

Ik heb nu wat met Sander, officieel, ja ik heb gevraagd hoe het nou eigenlijk zat, en dat ik er eigenlijk wel vanuit ging dat we wat hadden, en hij dacht er precies hetzelfde over. Nu ik weet dat Martijn weer gek op mij is, begin ik behoorlijk te twijfelen aan mij gevoelens voor Sander, er is wel iets, maar niet het juiste.

Nu zit ik verschrikkelijk met mezelf in de knoop, en weet ik begod niet wat ik moet doen. Het ‘uitmaken’ met Sander, na 5 dagen? Maar wat moet ik dan zeggen? – Hé, sorry maar ik ga weer terug naar me ex, je was leuk voor heel even, maar daar blijft het bij. - Ik weet niet hoe sterk zijn gevoelens voor mij zijn, als die er uberhaupt zijn, en ik wil hem zeker niet kwetsen. Maar als ik al moet twijfelen of zijn gevoelens voor mij wel echt zijn, dan is er toch ook iets niet goed?

En ik weet 95% zeker, dat ik meer van Martijn hou, dan van Sander.. Maar, moet ik daarom maar terug gaan naar Martijn. Moet ik daarom maar weer vast aan hem blijven zitten, als ik niet eens weet of hij gewoon een grote grap maakt, of dat hij het werkelijk meent. Ik heb geen zin in weer een jaar verdriet, maar ik zou Martijn dolgraag weer willen kunnen vasthouden, knuffelen, en zoenen.

Wat is nou ware liefde?
Ik dacht altijd dat ik me ware liefde had gevonden. Hij was lief, en heel aardig, hij pakte me hand vast, op de goede momenten, hij kon goed zoenen, hij knuffelde me precies wanneer ik het nodig had, en hij behandelde me met respect. Totdat het uitging, door de vele ruzies, had ik altijd gedacht dat wij voor altijd bij elkaar zouden blijven. Stom eigenlijk, want we waren beide pas zestien jaar oud.
Toch bleef ik het denken, hoeveel ruzies we ook hadden, en hoe weinig we soms zeiden.

Vanaf het begin tot het eind, heb ik van alles van hem onthouden, wat ook vast en zeker niet me hoofd uitgaat. Het waren gewoon zulke speciale momenten. Heus niet allemaal natuurlijk, maar tot de dag van vandaag, blijft het me nog altijd bij.
Ik denk nog vaak terug, aan de tijd met hem. Ook al weet ik nu zeker dat ik niet meer verliefd op hem ben. Maar het is nu meer dan een jaar uit, en ik kan er nu eindelijk wel even om lachen. Zulke gekke dingen, zulke gekke mensen, en zulke gekke momenten.

Ik hou nog steeds hartstikke veel van hem hoor, en ik praat nog vaak met hem. Ik zie hem eigenlijk als me beste vriend, ook al weet hij dat misschien zelf niet.

Nu ben ik hartstikke gek op een andere jongen, en vind ik alles toch wel een beetje eng. Met Martijn, tja we waren veertien, we konden nog makkelijk verkering vragen, zonder dat het echt raar was. Nu ben ik zestien, en de jongen waar ik gek op ben is net achttien geworden, en hoe gaan die dingen dan..? Je zoent wat, je spreekt wat af.. je zoent wat meer.. je spreekt wat meer af.. en dan ga je met elkaar ofzo? Of moet je eerst maar vragen.. Hoe zit het tussen ons? En dan het antwoord afwachten?

 Want serieus, die oudere wereld is zo lastig.