Unsaid Things

Wat is nou ware liefde?
Ik dacht altijd dat ik me ware liefde had gevonden. Hij was lief, en heel aardig, hij pakte me hand vast, op de goede momenten, hij kon goed zoenen, hij knuffelde me precies wanneer ik het nodig had, en hij behandelde me met respect. Totdat het uitging, door de vele ruzies, had ik altijd gedacht dat wij voor altijd bij elkaar zouden blijven. Stom eigenlijk, want we waren beide pas zestien jaar oud.
Toch bleef ik het denken, hoeveel ruzies we ook hadden, en hoe weinig we soms zeiden.

Vanaf het begin tot het eind, heb ik van alles van hem onthouden, wat ook vast en zeker niet me hoofd uitgaat. Het waren gewoon zulke speciale momenten. Heus niet allemaal natuurlijk, maar tot de dag van vandaag, blijft het me nog altijd bij.
Ik denk nog vaak terug, aan de tijd met hem. Ook al weet ik nu zeker dat ik niet meer verliefd op hem ben. Maar het is nu meer dan een jaar uit, en ik kan er nu eindelijk wel even om lachen. Zulke gekke dingen, zulke gekke mensen, en zulke gekke momenten.

Ik hou nog steeds hartstikke veel van hem hoor, en ik praat nog vaak met hem. Ik zie hem eigenlijk als me beste vriend, ook al weet hij dat misschien zelf niet.

Nu ben ik hartstikke gek op een andere jongen, en vind ik alles toch wel een beetje eng. Met Martijn, tja we waren veertien, we konden nog makkelijk verkering vragen, zonder dat het echt raar was. Nu ben ik zestien, en de jongen waar ik gek op ben is net achttien geworden, en hoe gaan die dingen dan..? Je zoent wat, je spreekt wat af.. je zoent wat meer.. je spreekt wat meer af.. en dan ga je met elkaar ofzo? Of moet je eerst maar vragen.. Hoe zit het tussen ons? En dan het antwoord afwachten?

 Want serieus, die oudere wereld is zo lastig.