Het is nou al meer dan drie maanden geleden, dat ik wat had geschreven, en er is gewoon veel veranderd. Ten eerste twijfel ik helemaal niet meer, en ben ik dolgelukkig met S.. Eerlijk gezegt snap ik nu niet eens meer wat ik ooit in me ex heb gezien, maar dat schijnt normaal te zijn. Maargoed, het gaat hartstikke goed tussen S. en mij, en we spreken vaak af. 

We gaan nu al 3 en een halve maand met elkaar, en hebben nog geen ruzie of andere tegenslagen gehad. Misschien een hele kleine, maar dat kan ik me dan niet herinneren. Hij is echt supersupersuperlief voor me, en ik hou echt supersupersuperveel van hem.

Nu even iets heel anders.. Ik stop met me opleiding voor Secretaresse, en ik ga werken tot augustus. Waarom ik stop? Heel simpel;
- Het is saai
- We leren niks en krijgen amper les
- Het is allemaal heel onduidelijk
- De opdrachten die we krijgen, hebben we binnen twee weken af
- Voor die opdrachten krijgen we 10 weken, en hebben we dus de andere  weken niets te doen.

Dus ik stop, ik weet niet per wanneer, maar vanmiddag heb ik een gesprek met mevrouw H., die gaat daar over.. En dan hoop ik dat ik per vandaag uitgeschreven kan worden. Dan begin ik maandag gelijk met werken, en kan ik even lekker geld verdienen!!

Ik ga dan in augustus beginnen met een opleiding voor stewardess, als ik word aangenomen natuurlijk. Anders commercieel medewerker reizen. Sowieso op ROC AIRPORT, in Hoofddorp.

Ik vind het alleen wel een beetje vreemd, ik stop met me opleiding, en vriendin C. stopt ook.  En gaat ook naar ROC AIRPORT. Hartstikke leuk  natuurlijk, maar het is wel een beetje opvallend. Vorig jaar was ze daar al wezen kijken, en wilde ze er heen.. En ging ze naar secretaresse opleiding, vraag me niet waarom. Nu stop ik ermee, om naar ROC AIRPORT te gaan, en gaat ze met me mee. Ik denk dat ze een beetje contactbang is, en niet ergens alleen heen durft te gaan. Ik zeg maar niets tegenover der, want dan voelt ze zich misschien beledigt terwijl het helemaal niet zo bedoeld is.

Margoed, ik stop er weer mee! Je hoort snel van me!

Nouja, het komt er dus op neer, dat het zondag weer aan was, en dat we het gewoon even aanzien.

 Toen ik het Martijn vertelde, dat ik tóch weer met Sander ging, leek hij heel verdrietig, en had ik heel erg medelijden. Want ja, ik heb hem toch een beetje hoop gegeven. Ik had het tenslotte zaterdag uitgemaakt voor hem, en dat vertelde ik hem ook. Ik moest dus zondag ook weer gaan vertellen, dat het weer aan was.

Ik ben blij dat Sander er volwassen mee omging toen ik het zei. Het is natuurlijk niet zomaar iets als je vriendin het na 4 dagen – om precies te zijn – uitmaakt. Op het laatst zei die, en dat vond ik echt keilief ;

hey maar ff 1 ding ik hoop wel dat je ex *** hard van je houd dan en als hij dit heeft verneukt door 1 of andere *** reden en het weer slecht gaat gelijk trap ik persoonlijk ze ballen er af

Daar moest ik om huilen, ik bedoel.. Hij heeft wel gelijk toch, hij verkloot een relatie, wat pas 4 dagen duurde.

i wish to be the air you breathe
love that floods your every cell
revitalising you, cheering you up
every second of your life

Ik maak het niet mee, Martijn wel. Nu ik Sander heb is hij er achter gekomen dat hij eigenlijk nog - of weer – stapelgek op mij is. Hij probeert van alles om mij voor hem te winnen. Ik ben hartstikke gek op Sander, daar was ik tot nu toe wel zeker van. Hij is mooi, maar vooral ook erg lief. Toch voel ik me niet erg op me gemak bij hem.
Bij Martijn daar en tegen, durf ik alles te zeggen wat ik wil, loop ik rustig even in me pyama naar de wc, zonder dat ik bang ben iemand tegen te komen. Martijn is lief, niet erg mooi – maar hé, whatever? – en vooral heel zorgzaam. Hij houdt van me. Ik hou van hem.

Hij heeft me twee/drie dagen geleden vertelt, dat hij toch wel weer iets voor me voelt, en dat hij nu heel erg met zich zelf zit dat hij alles verkloot heeft, omdat ik nu een ander heb. Een heel jaar, heb ik op hem gewacht, heb ik van alles geprobeerd om hem terug te winnen, maar niets hielp. Ik vond Sander, en dacht echt dat ik over Martijn heen was.

Maar niets is minder waar.

Ik heb nu wat met Sander, officieel, ja ik heb gevraagd hoe het nou eigenlijk zat, en dat ik er eigenlijk wel vanuit ging dat we wat hadden, en hij dacht er precies hetzelfde over. Nu ik weet dat Martijn weer gek op mij is, begin ik behoorlijk te twijfelen aan mij gevoelens voor Sander, er is wel iets, maar niet het juiste.

Nu zit ik verschrikkelijk met mezelf in de knoop, en weet ik begod niet wat ik moet doen. Het ‘uitmaken’ met Sander, na 5 dagen? Maar wat moet ik dan zeggen? – Hé, sorry maar ik ga weer terug naar me ex, je was leuk voor heel even, maar daar blijft het bij. - Ik weet niet hoe sterk zijn gevoelens voor mij zijn, als die er uberhaupt zijn, en ik wil hem zeker niet kwetsen. Maar als ik al moet twijfelen of zijn gevoelens voor mij wel echt zijn, dan is er toch ook iets niet goed?

En ik weet 95% zeker, dat ik meer van Martijn hou, dan van Sander.. Maar, moet ik daarom maar terug gaan naar Martijn. Moet ik daarom maar weer vast aan hem blijven zitten, als ik niet eens weet of hij gewoon een grote grap maakt, of dat hij het werkelijk meent. Ik heb geen zin in weer een jaar verdriet, maar ik zou Martijn dolgraag weer willen kunnen vasthouden, knuffelen, en zoenen.

Vanaf het begin tot het eind, heb ik van alles van hem onthouden, wat ook vast en zeker niet me hoofd uitgaat. Het waren gewoon zulke speciale momenten. Heus niet allemaal natuurlijk, maar tot de dag van vandaag, blijft het me nog altijd bij.
Ik denk nog vaak terug, aan de tijd met hem. Ook al weet ik nu zeker dat ik niet meer verliefd op hem ben. Maar het is nu meer dan een jaar uit, en ik kan er nu eindelijk wel even om lachen. Zulke gekke dingen, zulke gekke mensen, en zulke gekke momenten.

Ik hou nog steeds hartstikke veel van hem hoor, en ik praat nog vaak met hem. Ik zie hem eigenlijk als me beste vriend, ook al weet hij dat misschien zelf niet.

Nu ben ik hartstikke gek op een andere jongen, en vind ik alles toch wel een beetje eng. Met Martijn, tja we waren veertien, we konden nog makkelijk verkering vragen, zonder dat het echt raar was. Nu ben ik zestien, en de jongen waar ik gek op ben is net achttien geworden, en hoe gaan die dingen dan..? Je zoent wat, je spreekt wat af.. je zoent wat meer.. je spreekt wat meer af.. en dan ga je met elkaar ofzo? Of moet je eerst maar vragen.. Hoe zit het tussen ons? En dan het antwoord afwachten?

 Want serieus, die oudere wereld is zo lastig.

- Ik ben geslaagd voor mijn VMBO diploma.
- Ik ben naar Denemarken geweest.
- En naar Spanje op vakantie.
- Ik ben begonnen met een nieuw opleiding.

Nouja, dat waren zo’n beetje de hoogtepunten…
Ik zal van alle even een klein verslagje typen, zodat je in ieder geval weet wat je er van moet verwachten.

- Ik ben geslaagd voor mijn VMBO diploma.
Het was natuurlijk algeheel bekend dat ik VMBO deed, en dat ik in mijn laatste jaar zat. En daar ben ik dus voor geslaagd, 14 juni kregen we de uitslag, en we zouden van 12 tot 1 gebeld worden als je gezakt zou zijn. Maar om 12 uur stonden alle geslaagden al op internet, dus ik hoefde niet in spanning te wachten.

- Ik ben naar Denemarken geweest.
Een vriend van me moest naar Denemarken om daar dingen te laden enzo.. Met de vrachtwagen.. En omdat het best een lange rit is, wilde hij niet alleen.. Toen vroeg hij aan mij, of me broertje, of een van ons meeging., en omdat Siebe niet durfde, mocht ik. Het was erg leuk, en het duurde allemaal erg lang, maar het was de tijd waard.

 - Ik ben op vakantie geweest naar Spanje.
Sommigen van jullie wisten het al, dat ik dit jaar naar Spanje op vakantie ging, andere ook niet. Maar ik ben naar Spanje geweest, met Simbo; een jongerenreis, samen met Charissa. We hebben de tijd van ons leven gehad, en het was echt keileuk! We zijn elke dag uitgeweest, en we zijn ook een dagje naar Barcelona geweest.

- Ik ben begonnen met een nieuwe opleiding.
Ik ben nu bezig met een opleiding voor secretaresse, niet dat ik dat wil worden.. Ik wil namelijk stewardess worden.

Weet je, je dwaalt af van waar je naartoe wilt. Je weet niet wat je wilt, – ja je weet het wel, maar wat je wilt is niet goed -. Laat hem schieten, dat heeft hij bij jou ook gedaan toch.
Hij is je niet waard meer, hij denkt dat hij je aan het lijntje kan houden, en als jij zo doorgaat lukt dat hem aardig. Het is al meer dan een half jaar geleden, schat. Je moet je er gewoon overheen zetten. Ik weet dat het moeilijk is, en het was tenslotte natuurlijk je eerste liefde enzo.. Maar ik vind toch dat je het moet proberen. Als er een leuke jongen is, ga je hem altijd maar met Martijn vergelijken, en niemand tipt aan hem. Nog niet in ieder geval.. Niet voordat je hem eerst goed kent. Weet je nog, dat je het in Januari al uit wilde maken met Martijn? Dat je zei dat je niet meer verliefd was.. En toch heb je het daarna nog 8 maanden met hem uitgehouden.. Omdat je naarmate alles, meer van hem ging houden, en steeds meer verliefd werd.

Je kan er niks aan doen natuurlijk, het is gewoon een gevoel.. Maar je kan het gevoel proberen af te sluiten toch. Je hebt – toen hij het uitmaakte – ontzettend veel verdriet gehad, en dat is natuurlijk logisch. Je huilde je een week of drie elke nacht in slaap. Toen was het over, en nu doe je weer precies hetzelfde. Het is moeilijk om zo iets, wat je met hem had, zo iets moois te vergeten. Maar je moet het echt achter je laten. Je gaat toch niet je hele leven achter hem aanlopen. Om er maar voor te zorgen dat hij weer van je houd enzo. Hij houd nog van je, dat zegt hij je elke keer weer als hij je spreekt. Als hij gaat. En ook aan de telefoon, als het weer tijd is om op te hangen. Hij vind je ook nog lief enzo.. Hij wil nog met je afspreken.. En dat is alles wat het juist zo moeilijk maakt. Dat hij nog met je afspreekt, dat hij net zo erg naar jou verlangd, als jij naar hem.

Het verschil is alleen, dat hij er mee om kan gaan, en jij niet. Het ligt niet alleen aan jou, dat als jullie bij elkaar zijn, jullie jullie tot elkaar aangetrokken voelen. Dat is van jullie beide.. Het is gewoon.. Het lijkt gewoon zo standaard. Als jullie bij elkaar zijn, lijkt het wel alsof jullie moeten zoenen.. Alsof jullie de hele dag op bed moeten liggen, om gewoon maar het fijne gevoel te hebben om weer bij elkaar te zijn. De woorden die hij zegt op een dag, het lijkt wel of je die niet wilt vergeten, het lijkt wel of die alleen maar in je hoofd blijven zwerven, om je alleen maar nog meer een rotgevoel te geven. Om hem alleen nog meer te gaan missen. Het hoort zo te zijn. Wees niet bang Fem, of het komt allemaal goed, of je vergeet hem. Het overkomt je, eerlijk waar.

Liefs, je wijze mij.

Dat moest ik even kwijt, Fijn paasweekend alvast, als ik niet meer voor die tijd blog:)