Unsaid Things

Lieve mama,

Het spijt me dat ik soms zo ontzettend vervelend tegen je doe,
Ik wil wel altijd sorry zeggen, maar ik weet vaak gewoon niet hoe.
Soms ben je gewoon veel te bezorgd om mij,
Maar dat is niet nodig, er zijn altijd andere mensen bij.
Ik heb soms het idee dat je me gewoon niet vertrouwd,
Maar mam, ik ben ook al 16 jaar oud.
Soms heb ik echt het idee dat ik niks mag,
Ik weet dat dat ook wel eens komt door me gedrag.
Maar je moet begrijpen dat ik ook wel eens leuke dingen wil doen,
En ik weet het ook, tegenwoordig kost alles poen.
Maar die leuke dingen heb ik nodig om gelukkig te blijven,
En oké, sommige dingen kan ik dan wel overdrijven.
Maar waarom laat je me dan niet gewoon de dingen doen, die ik graag wil,
Het is dan slechts een dagje dat ik van me leven verspil.
Maar geluk doet mij plezier,
en soms heb ik daarvoor echt de perfecte manier.
Maar al vraag ik het dan, ga jij weer dwars doen,
En dan krijgen we weer ruzie, dan kan ik je echt wel wat aandoen.
Ik weet dat ik vaak nogal brutaal doe,
en dat maakt jou heel erg vaak moe.
Maar laat me dan gewoon de dingen doe die ik leuk vind,
Jij wilde toch ook leuke dingen doen, als kind.
Waarom laat je het ons dan ook niet doen, of mocht jij het ook niet,
Als wij het dan wel gaan doen, doet het jou dan soms verdriet.
Soms schreeuw ik dan tegen je, en daar heb ik later altijd spijt van,
dan hoop ik altijd maar dat je me weer vergeven kan.
Mam, waarom laat je me niet wat meer vrij,
Waarom denk je niet eens een keertje aan een pleziertje voor mij.
Ga geen dingen beloven die ik dan vervolgens toch maar weer niet mag,
Je maakt me dan eerst blij, maar daarna verpest je me hele dag.
Als je me telkens maar dingen blijft verbieden, ga ik het toch wel stiekem doen,
En dat wil ik je liever niet aandoen.
Ik vind het gewoon heel kinderachtig dat ik zo weinig mag op deze leeftijd,
En zo raak jij mij dan ook kwijt.
Denk je dat ik het leuk vind om thuis te zitten dan nog,
Je kan me wel een beetje meer vrij laten toch.
Je kan toch wel eens een pleziertje doen voor mij,
Misschien heb je dat niet door, maar dat maakt mij dan echt blij.
Soms durf ik gewoon niets meer te vragen,
Bang dat je weer gaat zeuren dat ik niet zoveel moet klagen.
Ik durf dit ook niet eens aan je te geven,
Bang dat ik teveel heb opgeschreven.
Misschien ga je er dán juist wel over nadenken,
En ga je mij misschien wat meer plezier schenken.
Ik voel me soms echt verwaarloosd door jou,
Maar ondanks dat ik niet zoveel mag, moet je wel weten dat ik van je hou.

Liefs, Femke